 |
| Foto van Cecilienhof (genomen tijdens onze zomervakantie 2012) waar aan het einde van de Tweede Wereldoorlog de conferentie van Potsdam werd georganiseerd. |
Afgelopen
vrijdag maakt het Nobelcomité bekend dat de Europese Unie de Nobelprijs voor de
Vrede krijgt: “The union and its forerunners have for over six decades
contributed to the advancement of peace and reconciliation, democracy and human
rights in Europe”. En verderop in de argumentatie: “The stabilizing part played
by the EU has helped to transform most of Europe from a continent of war to a
continent of peace”.
Dat is mooi. Van een continent van oorlog naar een
continent van vrede.
Maar voor wie is de prijs nu eigenlijk? Voor Martin
Schulz, voorzitter van het Europees Parlement? Voor Herman van Rompuy, voorzitter
van de Europese Raad? Voor José Manuel Barroso, voorzitter van de Europese
Commissie? Of misschien voor bondskanselier Angela Merkel?
Laten we zeggen: voor ons allemaal. Gefeliciteerd!
Laat ik voorop stellen dat ik hartstikke blij ben dat
Europa deze prijs nu krijgt. Verdiend.
De kritiek is er ook. Zoals, tien jaar geleden had deze
vredesprijs beter gepast; of over tien jaar. De NAVO heeft veel meer gedaan
voor de vrede in Europa. Het Europa van nu is verzwakt doordat teveel staten
zijn toegelaten die op de pof leefden. Of de Europese idealen - zeker onder de
burgers - zijn verdwenen.
Dat samenbindende argument van vrede en veiligheid, voel
ik (ook) niet. Misschien heeft dat te maken met mijn leeftijd. Want dat er
oorlog zou kunnen komen in Europa, houd ik eigenlijk voor onmogelijk. Oorlog in
Europa? Dat is geschiedenis. Zeventig jaar geleden. Honderd jaar geleden. En
nog verder terug.
De euro. Beurskoersen. Schulden van Zuid-Europese landen.
Obligaties. Dit bepaalt de laatste tijd veel meer het beeld van Europa. Gedoe.
Crisis.
Bij de toelating van landen tot de EU en/of de euro-zone
zijn in het verleden fouten gemaakt. Ook het samensmelten tot één munt – zonder
een gemeenschappelijk economisch beleid – is niet goed gegaan. Deze fouten
moeten hersteld worden. En daarbij zullen we bevoegdheden moeten overhevelen
naar Europa. Gewoon omdat het slimmer is. Omdat we nu eenmaal die gemeenschappelijke
munt hebben. Daar moeten we niet moeilijk over doen. We moeten het nu goed
regelen.
Míjn Europese idealen zijn de gemeenschappelijke waarden
die ons in Europa verbinden. Sociale gerechtigheid, vriendschap, wederzijds
respect. Het is toch fantastisch dat wij in een continent wonen met zoveel dat
ons bindt. Met de vele talen die er worden gesproken. En culturen die we al
reizend door Europa kunnen ontdekken. Met onze gezamenlijke geschiedenis, het
goede én het slechte: de oude Grieken, Rome, de Portugese en Spaanse
ontdekkingsreizen, onze Gouden Eeuw, ontstaan van Common Wealth, wetenschappelijke
revolutie(s)en de industriële revolutie, de Reformatie, de Verlichting en de
rechten van de mens, etc.
Dit is wat ons bindt. En waarom wij willen samenwerken.
Ja, willen!
De komende tijd zal in het CDA een Europa manifest onder
de leden worden besproken. Ik heb nog geen concept gezien, maar ik hoop dat wij
in staat zijn om de Europese problemen helder te beschrijven, dat wij de
oplossingen stevig kunnen neerzetten en dat we een duidelijke visie op de
Europese samenleving zullen verwoorden.
Die visie is er een van gemeenschappelijke waarden. Van verantwoordelijk,
vrijheid, creativiteit, rechtvaardig, betrouwbaar, respect, solidariteit en betrokken.
Deze idealen zijn van ons, Europeanen, en blijven van ons. En deze idealen zijn
helemaal niet verdwenen.
Zo zullen wij óók over tien jaar nog prijzenswaardig zijn
en zal de Europese Unie met prijzen worden geëerd. Ook dan weer kunnen alle
Europeanen fier zijn op wat er dan bereikt is.
Ik wil een Europa waar we trots op zijn. En jij?
Bert Sonneveld
Politiek columnist, Europa-expert en CDA-lid
Reacties
Een reactie posten