Wet Werk en Zekerheid brengt onzekerheid over werk

Detail van de gereconstrueerde mozaïekvloer in het Rijksmuseum

Vorige week stuurde vicepremier Asscher zijn Wet Werk en Zekerheid naar de Tweede Kamer met de quote: “Het is de hoogste tijd om oneigenlijk gebruik van flexibele arbeid aan te pakken en ontslagrecht en WW aan te passen aan de eisen en de wensen van de arbeidsmarkt van onze tijd en de toekomst.”

Mooie woorden.

Maar achter die woorden schuilen maatregelen die het gevolg zijn van onsamenhangende compromissen uit verschillende deelakkoorden die dit VVD-PvdA-kabinet heeft gemaakt.

Wel goed

Ontslagvergoeding wordt transitievergoeding. Alle werknemers krijgen bij ontslag (zowel via UWV als kantonrechter) na een arbeidsovereenkomst van ten minste twee jaar (project, tijdelijk of onbepaalde tijd) recht op deze vergoeding die gebruikt kan worden voor scholing en om over te stappen.

Vooral die scholing is goed. Hiermee krijgt de ontslagen medewerker de kans om in zichzelf te investeren. Zo worden omstandigheden geschapen voor de participatiemaatschappij.

Flexibel

Regelmatig hoor ik dat Nederland onvoldoende flexibele arbeid kent. Vooral D66 hamert hierop. Maar dat is grote onzin. Wij kennen nulurencontracten, uitzendkrachten, projectcontracten, tijdelijke contracten, etc.

In totaal ruim één miljoen mensen.

Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek flexibel verdeeld als

·         Werknemers tijdelijk; uitzicht op vast

·         Uitzendkrachten 

·         Oproep- of invalkrachten

·         Werknemers overig tijdelijk 

·         Werknemers tijdelijk >= 1 jaar   

·         Werknemers tijdelijk geen vast uren   

·         Werknemers vast geen vaste uren   

Ook werken er meer dan één miljoen mensen als ZZP-er. In totaal werkt bijna 30% van de werkzame beroepsbevolking op de een of andere manier flexibel. Best veel.

Weinig bedrijven hebben anno 2013 angst om mensen aan te nemen omdat zij ‘er niet meer vanaf kunnen’.

Ontslag

Om rechtsongelijkheid bij ontslag te bestrijden, schrijft de minister, laat hij werkgevers niet meer zelf kiezen of ze werknemers via de kantonrechter of via het UWV ontslaan. Met de Wet werk en zekerheid gaat het ontslag om bedrijfseconomische reden via het UWV en bij persoonlijke redenen een beoordeling door de kantonrechter.

Maar – in de praktijk – zijn er vaak geen grote verschillen zijn tussen die twee. Meerdere malen weet ik dat mensen onder druk van bedrijfseconomisch ontslag akkoord gaan met ontslag ‘met wederzijds goedvinden’. En dat zal blijven.

Van drie jaar flexibel naar twee jaar

De minister wil mensen eerder zekerheid bieden door een maximaal twee jaar (in plaats van de huidige drie jaar) op tijdelijke basis bij een werkgever te werken.

In mijn column van drie maanden geleden schreef ik al “… dit is niet in het belang van de flexwerker. Want in plaats van drie jaar neemt een werkgever al naar twee jaar afscheid van de uitzendkracht, detacheringskracht of projectmedewerker”.

Het gaat om werk en niet om werkloosheid

Belangrijkste voor een minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid is om alles op alles te zetten voor meer banen. Creëren van werk en belemmeringen wegnemen. Helaas voldoet dit wetvoorstel hier niet aan.

Dit kabinet moet de koers verleggen naar banen, banen en banen. Dat zou het belangrijkste doel moeten zijn.

Dus: niet doen

Kortom minister Asscher komt met een nieuwe wet die oplossingen biedt voor zaken die geen probleem zijn. En de problemen pakt hij niet aan.

En je weet zeker dat het niet goed zit als Roemer van de SP over deze wet zegt: “Dit is een vooruitgang”.

Deze wet?

Niet doen.

Bert Sonneveld

Econoom | Werkgelegenheid; ontplooiing en deskundigheid