 |
| Detail van de gereconstrueerde mozaïekvloer in het Rijksmuseum |
Vorige week stuurde vicepremier Asscher zijn Wet Werk en
Zekerheid naar de Tweede Kamer met de quote: “Het is de hoogste tijd om
oneigenlijk gebruik van flexibele arbeid aan te pakken en ontslagrecht en WW
aan te passen aan de eisen en de wensen van de arbeidsmarkt van onze tijd en de
toekomst.”
Mooie woorden.
Maar achter die woorden schuilen maatregelen die het
gevolg zijn van onsamenhangende compromissen uit verschillende deelakkoorden
die dit VVD-PvdA-kabinet heeft gemaakt.
Wel goed
Ontslagvergoeding wordt transitievergoeding. Alle werknemers
krijgen bij ontslag (zowel via UWV als kantonrechter) na een
arbeidsovereenkomst van ten minste twee jaar (project, tijdelijk of onbepaalde
tijd) recht op deze vergoeding die gebruikt kan worden voor scholing en om over
te stappen.
Vooral die scholing is goed. Hiermee krijgt de ontslagen
medewerker de kans om in zichzelf te investeren. Zo worden omstandigheden
geschapen voor de participatiemaatschappij.
Flexibel
Regelmatig hoor ik dat Nederland onvoldoende flexibele
arbeid kent. Vooral D66 hamert hierop. Maar dat is grote onzin. Wij kennen
nulurencontracten, uitzendkrachten, projectcontracten, tijdelijke contracten,
etc.
In totaal ruim één miljoen mensen.
Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek flexibel verdeeld
als
·
Werknemers tijdelijk; uitzicht op vast
·
Uitzendkrachten
·
Oproep- of invalkrachten
·
Werknemers overig tijdelijk
·
Werknemers tijdelijk >= 1 jaar
·
Werknemers tijdelijk geen vast uren
·
Werknemers vast geen vaste uren
Ook werken er meer dan één miljoen mensen als ZZP-er. In
totaal werkt bijna 30% van de werkzame beroepsbevolking op de een of andere
manier flexibel. Best veel.
Weinig bedrijven hebben anno 2013 angst om mensen aan te
nemen omdat zij ‘er niet meer vanaf kunnen’.
Ontslag
Om rechtsongelijkheid bij ontslag te bestrijden, schrijft
de minister, laat hij werkgevers niet meer zelf kiezen of ze werknemers via de
kantonrechter of via het UWV ontslaan. Met de Wet werk en zekerheid gaat het
ontslag om bedrijfseconomische reden via het UWV en bij persoonlijke redenen een
beoordeling door de kantonrechter.
Maar – in de praktijk – zijn er vaak geen grote verschillen
zijn tussen die twee. Meerdere malen weet ik dat mensen onder druk van
bedrijfseconomisch ontslag akkoord gaan met ontslag ‘met wederzijds goedvinden’.
En dat zal blijven.
Van drie jaar
flexibel naar twee jaar
De minister wil mensen eerder zekerheid bieden door een
maximaal twee jaar (in plaats van de huidige drie jaar) op tijdelijke basis bij
een werkgever te werken.
In mijn column van drie maanden geleden schreef ik al “… dit
is niet in het belang van de flexwerker. Want in plaats van drie jaar neemt een
werkgever al naar twee jaar afscheid van de uitzendkracht, detacheringskracht
of projectmedewerker”.
Het gaat om werk
en niet om werkloosheid
Belangrijkste voor een minister van Sociale Zaken en
Werkgelegenheid is om alles op alles te zetten voor meer banen. Creëren van
werk en belemmeringen wegnemen. Helaas voldoet dit wetvoorstel hier niet aan.
Dit kabinet moet de koers verleggen naar banen, banen en
banen. Dat zou het belangrijkste doel moeten zijn.
Dus: niet doen
Kortom minister Asscher komt met een nieuwe wet die
oplossingen biedt voor zaken die geen probleem zijn. En de problemen pakt hij
niet aan.
En je weet zeker dat het niet goed zit als Roemer van de
SP over deze wet zegt: “Dit is een vooruitgang”.
Deze wet?
Niet doen.
Bert Sonneveld
Econoom | Werkgelegenheid; ontplooiing en deskundigheid
Reacties
Een reactie posten