Dat probleem is niet de wankele euro, de broodnodige
bezuinigingen omdat het begrotingstekort onder de 3% moet blijven, de dalende
huizenprijzen, de kortende pensioenfondsen of de stijgende belastingen.
Natuurlijk al deze problemen raken veel mensen. En kunnen mensen in grote problemen
brengen. Maar het blijft – met alle respect – bij geld. Minder geld.
Het echte grote probleem is de werkloosheid.
De werkloosheid in Europa stijgt en stijgt. In april 2013
waren er bijna 27 miljoen mensen in de Europese Unie werkloos. Voor de crisis –
in maart 2008 – waren dat er 16 miljoen. Een toename van 66%.
In Nederland steeg de werkloosheid in dezelfde periode
van 260 duizend naar 580 duizend werklozen. Een stijging van 123%; het dubbele
van het Europese groeicijfer.
En hoe zit het in onze buurlanden?
België groeide van 338 duizend naar 411 duizend; stijging
van 22% (ruim 100% onder de Nederlandse stijging). In Duitsland daalde de
werkloosheid in dezelfde periode van 3,26 miljoen naar 2,29 miljoen. En ook in
het Verenigd Koninkrijk daalde de werkloosheid sinds oktober 2011.
D – A – A – L – D – E – !
D – A – A – L – D – E – !
De opzet van deze column is niet om een oordeel te vellen
over het kabinet Rutte-Asscher. En op basis van de cijfers kan jij prima zelf
oordelen. De opzet van deze column is wel om te beseffen wat we er
aan de hand is en wat wij er zelf aan kunnen doen.
Werkloosheid raakt mensen diep. Het gevoel aan de kant
gezet zijn en er niet meer bij horen, komt heel vaak voor. Pijnlijk. En het
raakt mensen in alle leeftijdscategorieën: jongeren, ouderen, de middengroep en
alles wat daar tussen zit.
Er is veel aandacht van politici voor de jeugdwerkloosheid.
Terecht. Er dreigt namelijk het gevaar van een verloren generatie. Zie ook een
eerdere column over oplossen jeugdwerkloosheid.
Politici nemen graag maatregelen. Maar politieke
oplossingen zijn vaak niet goed. Het zijn herverdelingsoplossingen. Ze verdelen
de koek anders, maar maken de koek niet groter.
Zo ook de acht miljard van de Europese Unie waarover
gisteren is besloten. Het – na vier maanden werkloosheid – garanderen van een
baan, stageplek of herscholing aan jongeren, maakt de koek niet groter. Want
deze jongeren verdringen andere – nieuwe – jeugdwerklozen. Die na vier maanden
ook weer gegarandeerd een baan, stageplek of herscholing krijgen. Wat weer ten
koste gaat van weer een nieuwe groep.
De werklozen in Nederland schieten trouwens helemaal
niets op met deze acht miljard. Dit geld gaat alleen naar Zuid-Europa, omdat de
werkloosheid daar veel hoger is. “Zeer terecht”, aldus Rutte. Maar dat is
onzin. Het maakt een werkloze niets uit hoe hoog het werkloosheidspercentage in
zijn land is; hij wil gewoonweg een baan.
Want de oplossing om de werkloosheid te verlagen, is:
banen, banen, banen.
In loondienst, op uitzendbasis, met een
detacheringcontract, projectcontracters of als zzp-er. Maar ook wordt werk
gecreëerd door startende ondernemers, met bruisende initiatieven en in
vernieuwende coöperaties. Laten we daar vandaag nog mee verder gaan. Want dát kunnen wij doen.
En wat politici moeten doen, is de economische groei op gang brengen. Daarvoor zijn
hervormingen nodig. Die moeten genomen worden door een regering met visie; én
een meerderheid in de beide Kamers. Echte hervormingen kunnen rust op de
markten creëren. Daardoor stijgen consumentenvertrouwen en consumentenuitgaven;
plus het producentenvertrouwen en bedrijfsinvesteringen. Waardoor de economie
weer gaat groeien.
Zo doe je dat.
En dat doe je niet zoals Rutte en Samsom met een oproep
om geld uit te gaan geven.
Ik lees en hoor graag jouw reactie.
Groet,
Bert Sonneveld
Europa | Econoom | CDA-lid
Reacties
Een reactie posten